Dünyada sorun çoktu. Başta kadın sorunu, kestirmeden “sınıf” sorununa bağlayıp indirgemekle içinden çıkılmayacak bir yığın sorun. İnsanlık, bütünüyle, ırk ayrımcılığının yarattığı sorunları çözdü, bitirdi mi? Öbür yanda koskocaman bir çevre sorunu, onu yaratan teknolojik ilerlemenin önümüze yığdığı türlü türlü sorunlar. Bunlar olurken sosyalistlerin hala “doğayı egemenlik altına almak” çağının kelime haznesinden alınan bir dille konuşmaya devam etmesi. Bunlar böyle birikirken bizim mahallede bunların kafa karıştıran ve birtakım ikincil konuları öne çıkartarak asıl belirleyici sorun olan “kapitalizme karşı mücadeleyi” önemsizleştiren yapay sorunlar olduğu tartışılıyordu.

Kömür şirketine, ormanı satan bakana, madenin zeytinlere zarar vermeyeceğini iddia eden bilirkişiye, aslına bakarsanız, düpedüz devlete karşı yurtlarını savunan İkizköylüleri ve ormanlarını, hepsini beraber düşüneceğiz; İlkay Demir’i, Celal Çoban’ı, Mamo Polat’ı, Yaren Arslan’ı, Pofu’yu… Direnişle geçen yıllar, zeytinler, çamlar, mahkemeler, termik santral, “beni ağacımla tek çek” diyen Melahat Abla. Tarihe ve coğrafyaya sıkı sıkıya bağlı, gerçek bir hikâye bu. “En yalın haliyle.”

Altılı Masa’da bugüne kadar baskın olan ikinci vizyon ise esasında seküler-milliyetçi bir devlet restorasyonunu hedefliyor. HDP’yi dışarıda bırakan, bununla birlikte kimi jestlerle Kürt seçmenin gönlünü kazanmayı “ihmal etmeyen” bir stratejiyle %50’yi aşmayı esas alıyor. Ana-muhalefet bloku açısından risk taşıyan bu stratejinin başarılı olabilmesi için HDP’den gelebilecek ortalama %12’lik desteğin iktidar blokundan ve yeni kurulan partilerden gelecek destekle ikame edilmesi gerekiyor.

Freud’un büyük başarısı -klinik pratiğini tam da öyle yürüttüğü için karşısına bambaşka biçimde çıkan olay-, nevrozları tanıdığı ve/ya da keşfettiği ölçüde psikanalitik yöntemi geliştirmiş olmasıdır. Yani hem bir tedavi hem de bir inceleme yöntemi olarak psikanaliz pratiği tanı koyma süreci ile eşzamanlıdır. Tanı ve tedavi birbirinden ayrılması mümkün olmayan bir bütün oluşturur. Buradaki biricik norm ve referans çerçevesi yardım talebiyle klinisyene başvuran öznenin bizzat kendisidir artık.

Petro geçen Temmuz’daki yarışı az farkla da olsa kazandı ve şimdi de altmış yıldır hem birbirleriyle hem hükümetle hem de hükümetin yanında savaşan beş silahlı örgütle altı aylık bir çift-taraflı ateşkes anlaşmasına varıldığını açıkladı. Bunun hemen ardından ülkenin en eski gerilla örgütü ELN’den henüz kendilerinin bunu kabul etmediklerine dair bir açıklama geldi ve hükümet de bu örgütle ateşkesin şimdilik askıya alındığını duyurdu – ama ELN ile Kolombiya hükümeti arasında 2017’den beri kesintilerle de olsa sürdürülen barış görüşmeleri hâlâ devam ediyor.

İyimserliğin haklı itibar kaybı, dahası zalim iyimserliğin mahzurları, acaba öteki uçta, bir zalim kötümserliğe güç ve haksız itibar kazandırmıyor mu? Yani kendini tahribe yönelen bir kötümserlik, pasifize eden bir karamsarlık; sinizmin nihilizme doğru koşması...? İyimserliği men ederken onun karşısına umudu çıkaranların meselesi, zaten buna mani olmak.  Umut, sonucundan bağımsız olarak, yapılmasının doğru olduğuna inanılan eyleme yapılan duygusal yatırımdır zira.

Barışma yönünde bir “irade” varsa, sorunlar yumuşatılabilir, diyalog kurulabilir. Ama başka birçok toplumda da olduğu gibi bizim siyasi geleneğimizde “sorunu çözmek” sorunu çıkardığını düşündüğümüz tarafın sırtüstü yıkılıp aman dilemesi olarak anlaşılır. Bu ise herhangi bir şeyi çözmez, varolan sorunun zaman içinde eklenen yenileriyle dallanıp budaklanmasını getirir. Bu mantıkla yirmi ikinci yüzyıla da İslamcılık/laiklik itişmeleriyle girebiliriz.

Recep İvedik, olağan ve alışıldık değerlere, normlara ve tutumlara geçici kaçaklar yapan estetik bir tariftir. Anlık, geçici şoklar yaratmaya eğilimli bir estetiğin tezahürüdür. Cazibesini işçi-işveren, hizmet veren-müşteri, elit-sıradan arasındaki hiyerarşileri kısmen tersyüz etmesinden alır. Bu estetik pekâlâ politik bir dile eklemlenebilir ama o politik dilin kendisine indirgenemez.

Suriye politikasındaki bu radikal dönüşümün önünde önemli engeller bulunuyor. Her şeyden önce, söz konusu girişimin sınırlarını belirleyen en önemli dinamiklerden birini ABD’nin bölge politikaları ve Türkiye’nin ABD ile olan ilişkileri oluşturuyor. YNK Başkanı Talabani’nin Uluslararası Koalisyon Güçlerinin şefi General MacFarlane ile Özerk Yönetim’i ziyaret etmesi, ABD’nin Suriye ve Irak’a dair politikalarının sürdüğünü gösteriyor.

Neoliberal kapitalist çağın mağluplarıyız hepimiz; mağlup, mağdur ve yorgunları. Ve tıpkı ağır çekim bir film sahnesinin temposuyla mütemadiyen derinleşen bu mağlubiyet ve çöküş, gündelik hayatın tüm alanlarına nüfuz etmiş ve hepimize musallat olmuş bir ilgisizlik ve kayıtsızlık tavrıyla iç içe ilerliyor, derinleşiyor. Yapışkan ve sinir bozucu bir sinizm eşliğinde. Her birimiz hemen her şeyin kötüye gittiğini, daha da kötüleşeceğini, çözüleceğini, dağılacağını biliyor, görüyor ama yine de bu konuda hiçbir şey yapılamayacağına inanıyoruz.

Seçimlerdeki propagandasını mevcut rejimin ülkeyi her bakımdan batağa, çöküntüye sürüklediği gerçeği/teması üzerine kurmayı ve buradan yeniden bir kuruluş/başlangıç vaadini dillendirmeyi tasarlayan muhalefet cephesi becerisi ölçüsünde bu köken faktörünü pekâlâ bir avantaja da dönüştürebilir. Çünkü bu ülkeyi gerçekten bir eşit hak ve özgürlükler ülkesi haline getirme inancı ve kararlılığının apaçık bir kanıtı olur Dersimli bir Alevi’nin Cumhurbaşkanı adayı olması ve seçilmesi.

Düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti ile hakaret arasında bir ilişki muhakkak vardı. Düşünce hürriyeti, hakaret sınırına çarparsa ne olacaktı? Bir düşüncenin açıklanmasının cezalandırılabilmesi için hakaretin bir sınır çizgisi olduğu söylenebilir, muhakkak. Bunun bir eşik olduğu, fikirlerin hakaret içermeden konuşabileceği, ifade edilebileceği. Ama hayat, her zaman hukuktan daha fazla ihtimali içerir çünkü norma sığmayan, onun yasa koyucunun zihninden taşan bir gerçekliği daha vardır